Civil Engineering / İnşaat Mühendisliği

Permanent URI for this collectionhttps://hdl.handle.net/11147/13

Browse

Filters

2004 - 200912010 - 20207

Settings

Author: search.filters.author.Aktaş, EnginScopus Q: search.filters.scopusQuartile.N/A

Search Results

Now showing 1 - 8 of 8
  • Research Project
    Tarihi yığma yapıların yapısal davranışlarının incelenmesinde izlenecek esasların belirlenmesi; Örnek çalışma: Urla Kamanlı camii
    (TÜBİTAK - Türkiye Bilimsel ve Teknolojik Araştırma Kurumu, 2004) Aktaş, Engin; Teomete, Egemen
    Tarihi yapılar, binlerce yıllık kültürel birikimimizin en değerli parçalarmdandır. Onlarca medeniyete ev sahipliği yapmış Anadolu toprakları, bünyesinde sayısız tarihi yapı bulundurmaktadır. Bu yapıların yokolmasmı engellemek ve gelecek nesillere ulaşmasını sağlamak önemli bir insanlık vazifesidir. Yıllar tarihi yapılara oldukça hoyrat davranmış ve çoğunun üzerinde derin izler bırakmıştır. Bu yapıların bir kısmı restorasyon ve güçlendirmeye ihtiyaç duymaktadırlar. Hassas bir şekilde yaklaşılması gereken tarihi yapılar, herhangi bir müdahale öncesinde etraflıca gözlenip, analiz edilmelidir. Yapının problemleri iyi tanımlanmalıdır; yapının özgün durumu göz önüne alınarak, araştırma metodları planlanmalı ve uygulanmalıdır. Yapının tarihçe araştırması, röleve çıkartılması, malzeme ve yapısal testler, zemin analizi, uzun dönem gözlemler ve yapı analizi yapıya uygulanacak araştırma metodları arasında sayılabilir. Bu çalışmada örnek olarak seçilen, tarihi yığma yapı Urla Kamanlı Camii üzerinde araştırma metodlarmm uygulanması gösterilmiştir. Yapı analizleri için modellemede Sonlu Elemanlar Metodu seçilmiş, yapının test ve gözlemler sonucu elde edilen geometrik ve malzeme verileri bu modelde kullanılmıştır. Yığma yapıların sonlu elemanlar metodu ile modellenmesinde sıkça kullanılan mikro ve makro modellemeden, yapının büyüklüğü gözönüne alınarak makro modelleme tercih edilmiştir. Makro modellemede yığma sistem öğeleri, homojenize edilerek yığma davranışın modellenmesine gidilir. Toplanan verilerle, yapının sonlu elemanlar analizi, LUSAS adlı ticari bir program ile gerçekleştirilmiştir. Yapıya öz yük, sismik yükler ve olası oturma senaryoları için elastik lineer analizler uygulanmış ve yapıdaki sorunlu bölgeler irdelenmiştir. Ayrıca doğrusal olmayan analizler sayesinde ise yapının öz yük ve oturma senaryolarının beraberce etkittirilmesi ile yapıdaki mevcut durum açıklanmaya çalışılmıştır.
  • Research Project
    Modal deney yöntemi ile betonarme yapılarda taşıyıcı çerçeve bölme duvar etkileşiminin incelenmesi
    (2010) Dönmez, Cemalettin; Altınkaya, Mustafa Aziz; Aktaş, Engin; Özen, Serdar
    Bu çalışmada ana amaç betonarme çerçeve dolgu duvarlı sistemlerde çerçeve dolgu duvar etkileşimiyle sistemin dinamik değişkenlerinin nasıl değiştiğini ortaya koymaktır. Bu amaçla modal analiz yöntemleri kullanılmıştır. Ülkemizdeki mevcut yapı stokunun çok büyük bir kısmı betonarme çerçeve ve delikli kil tuğladan yapılmış dolgu duvarlara sahip yapılardan oluşmaktadır. Günümüze kadar olan depremler bu yapıların tipik olarak deprem yükleri altında yetersiz olduklarını göstermiştir. Bu sebeple mevcut yapıların nasıl güçlendirileceği konusunda yoğun çalışmalar yapılmaktadır. Son yıllarda bu yapıları mevcut dolgu duvarları kullanarak güçlendirme konusunda artan bir ilgi oluşmuş ve bir grup yöntem şartnameye kadar girmiştir. Konu hakkında alternatif yöntemler geliştirme çabaları sürmektedir. Sunulan çalışmada ilk olarak modal analiz yöntemlerine hakimiyet sağlamak amacıyla bir grup modal analiz yöntemi üzerine çalışılmıştır. Akabinde modal deney tasarımı ve uygulaması konusunda tecrübe elde etmek için dört farklı basit sistemin ilk kısımda çalışılan modal analiz yöntemlerini kullanarak dinamik değişkenleri belirlenmiştir. Asıl hedef olan betonarme çerçeve dinamik değişkenlerinin izlenmesi amacıyla dört adet tek açıklıklı, dört katlı, 1/5 ölçekli çerçeve imal edilmiştir. Çerçeveler kat sevilerinde uygulanan yükler vasıtasıyla ters üçgen yüklemeye maruz tutulmuş ve kademeli olarak önceden hedeflenen ötelenme seviyelerinde hasarlar verilmiştir. Her hasar seviyesinde modal deneyler yapılmış ve sistem dinamik değişkenlerinin kestirilmesi için gerekli veriler alınmıştır. Verilerin işlenmesi sonucu dolgu duvarların çerçevelerin hakim frekanslarını çok yükseltmekle kalmayıp hasar sonrası davranışı da ciddi şekilde değiştirdiği gözlenmiştir. Dolgu duvarlı sistemlerde artan hasarla birlikte ötelenmeler ilk kata yoğunlaşmakta ve bu katta ağır hasara sebep olmaktadır. Çerçevelerin frekanslarının artan hasar ile birlikte düştüğü fakat özellikle moment çerçevelerinde modal şekillerin ciddi bir değişikliğe uğramadığı gözlenmiştir. Dolgulu çerçevelerde birinci mod harici görece ciddi bir değişim gözlenmiştir. Çalışmada ayrıca modal yöntemleri kullanarak mevcut bir yapının dinamik değişkenleri belirlenmiştir.
  • Book Part
    Scherengestänge als elemente adaptiver morphologien
    (Birkhäuser, 2020) Akgün, Yenal; Maden, Feray; Gür, Şebnem; Kiper, Gökhan; Korkmaz, Koray; Aktaş, Engin; Yar Uncu, Müjde
    Zu allen Zeiten haben Menschen versucht, flexible Gebäude zu bauen, die sich ständig verändernden Anforderungen und Umweltbedingungen anpassen. Die Einbeziehung von Bewegung in die Architektur ist der Versuch, auf veränderliche Umstände mit neuen Lösungen zu reagieren. Das Konzept der Bewegung ist in der Tat nicht neu für die Architektur. Die Wurzeln gehen bis in die Antike zurück. Einfache, mit flexiblen Außenhäuten gebaute Nomadenzelte können als das erste Beispiel für adaptive Strukturen angesehen werden, die zum Schutz vor extremen Umweltbedingungen dienten.1 Die zum Abdecken des Daches im Colosseum von Rom verwendeten Leinwandbahnen sind ein weiteres Beispiel. Sie bildeten Markisen, die nicht nur Sonnenschutz boten, sondern für die Zuschauer durch ihr Durchhängen zur Mitte hin auch eine Brise einfingen.
  • Article
    Poliamid 6/6 (pa 66) Mikrofiberler ile Toklaştırılmış Tabakalı Kompozitlerin Mod-ı Delaminasyon Direncinin İstatiksel Analizi
    (Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi, 2019) Beylergil, Bertan; Tanoğlu, Metin; Aktaş, Engin
    Fiber takviyeli kompozitler, ağırlıklarına oranla yüksek mukavemet ve rijitlikleri nedeniyle uzay ve otomotiv yapısal parçalarında yaygın olarak kullanılmaktadır. Delaminasyon, bu kompozitlerde görülen en yaygın ve kritik hasar modudur. Bu kompozitlerin delaminasyon direncini arttırmak amacıyla, nanokatkılar ile epoksi toklaştırması, dikişleme, z-pimler ve arayüzeyde mikro/nanofiber kullanılması gibi pek çok sayıda teknik geliştirilmiştir. Bu çalışmada, poliamid 6/6 (PA 66) mikrofiberler ile toklaştırılmış karbon fiber/epoksi kompozitlerin Mode-I delaminasyon direnci Weibull dağılımı kullanılarak istatiksel olarak analiz edilmiştir. Test verilerinin istatiksel olarak değerlendirilmesi sonucunda PA 66 mikrofiberlerin kullanılmasının %90 güven seviyesinde kırılma tokluğunu yaklaşık %445 mertebesinde arttırdığı gözlemlenmiştir.
  • Conference Object
    Citation - WoS: 1
    Citation - Scopus: 2
    Structural Comparison of Scissor-Hinge Linkages
    (CRC Press, 2019) Maden, Feray; Akgün, Yenal; Yücetürk, Kutay; Aktaş, Engin; Yar Uncu, Müjde; Mitropoulou, C.
    Deployable structures can deploy from a compact to an expanded configuration by changing their sizes. The behaviors of these structures depend on some parameters such as geometric shape, member sizes and kinematic properties. To provide the deployment, not only the arrangements of structural members but also some restrictions must be considered. Moreover, contiguous members of the structures must let the large rotations to provide the transformation between different geometric forms from fully folded to fully deployed configurations. These requirements have an important impact on the fundamental properties of the structures related with structural performance, such as stiffness and strength. In this paper, stiffness of different scissor-hinge linkages are analyzed and compared. These linkages cover the same span with almost the same geometry and have the unit elements with same size and same weight. However, the geometry of unit elements is different from each other. The paper investigates the effect of this difference on the stiffness of whole system. © 2019 Taylor & Francis Group, London.
  • Conference Object
    Citation - Scopus: 1
    Development of Composite Drive Shaft Tube for Automotive Industry
    (Applied Mechanics Laboratory, 2019) Arslan Özgen, Gizem; Tanoğlu, Metin; Aktaş, Engin; Yücetürk, Kutay
    Weight, vibration, fatigue, and critical speed limitations have been recognized as serious problems in drive shafts in automotive industry for many years. Conventional drive shaft is made up into two parts to increase its fundamental natural bending frequency. This present work deals with the replacement of conventional steel drive shaft with a composite counterparts. The benefits of eliminating the two piece shafts are significant reductions in weight, noise, vibration and harshness. In this work, one-piece propeller shaft composed of carbon/epoxy and glass/epoxy composites have been designed and manufactured for a rear wheel drive automobile. The performance measures are static torque transmission capability, torsional buckling and the fundamental natural bending frequency. The tubular composite shaft samples are being manufactured by using filament winding technique. To predict the torsional properties, fatigue life and failure modes of composite tubes for different fiber orientation angle and stacking sequence, finite element analysis (FEA) has been used. The predicted and experimental values has been reported for comparison. The next phase of work consists of optimization of shaft for the objective function as weight and fundamental natural frequency considering different stacking sequence and fiber orientation. © CCM 2020 - 18th European Conference on Composite Materials. All rights reserved.
  • Book Part
    Scissor Linkages in the Design of Adaptive Morphologies
    (Walter de Gruyter GmbH, 2019) Akgün, Yenal; Maden, Feray; Gür, Şebnem; Kiper, Gökhan; Korkmaz, Koray; Aktaş, Engin; Yar Uncu, Müjde
    Scissor linkages are capable of forming various expandable structures. Architects can benefit from this type of linkage especially for designing adaptive, movable, transformable shell structures and deployable beam-like structures. Product designers may benefit as well. The two different methods described here convey the basic design approaches. The unit-based method is very effective for obtaining primary geometries like a dome, arch, circle or line, using serial multiplications and arrays of one of the scissor unit types presented here. The loop assembly method is more convenient when a final form, be it straight or free-form, is the main point of departure. In this case, unlike in the unit-based method, it is not necessary to opt for a specific scissor unit type and its dimensional constraints from the beginning. Designers can choose a type and number of loops and then define the scissor units following the loop sides. Since deployability is guaranteed by applying this method, the architect is free to choose the loop type most suitable for the functional needs and aesthetic concerns of the specific design. With the loop assembly method all loop alternatives can be assembled to scissor structures, their possible motions can be tested and evaluated in a short time, whereas the unit-based method is limited to a single type of motion that a specific unit can provide.
  • Article
    Citation - WoS: 31
    Citation - Scopus: 33
    Modification of Carbon Fibre/Epoxy Composites by Polyvinyl Alcohol (pva) Based Electrospun Nanofibres
    (Adcotec Ltd., 2016) Beylergil, Bertan; Tanoğlu, Metin; Aktaş, Engin
    In this study, the effects of modifying interlaminar region of unidirectional carbon fibre/epoxy composites by the incorporation of electrospun polyvinyl alcohol (PVA) nanofibres were investigated. PVA nanofibres were directly deposited onto the carbon fabrics by electrospinning method to improve mechanical performance of those composites. The features of the electrospun nanofibres were characterized by microscopy techniques. The unidirectional carbon fibre/epoxy composite laminates with/without PVA nanofibre interlayers were manufactured by vacuum-infusion technique in a [0]4 configuration. Tensile, three-point bending, compression, Charpy-impact and Mode-I fracture toughness tests (Double Cantilever Beam (DCB)) were carried out in accordance with ASTM standards to evaluate mechanical performance of the composites. Scanning electron microscopy (SEM) observations were made on the specimens to evaluate microstructural features. It was observed that the carbon fabrics were successfully coated with a thin layer of PVA nanofibres by electrospinning technique. The results showed that P VA nanofibres improve the mechanical properties of unidirectional carbon/epoxy composite laminates when subjected to in-plane loading. On the other hand, PVA nanofibres slightly reduced the mode-I fracture toughness values although they led to more stable crack propagation.