The Patterns and Motivations of Counterurbanization in Urmia During Covi̇d-19

Abstract

This thesis investigates the phenomenon of counterurbanisation in Iran during the COVID-19 pandemic. Existing research in English tends to focus on counterurbanisation as driven by a combination of factors like a preference for rural life, class aspirations, and demographics. However, the global economic downturn caused by the pandemic offers a new lens through which to understand counterurbanisation, particularly in developing countries. This study utilizes both secondary data analysis and in-depth interviews with counter-urban migrants in Urmia County, Iran. The interviews reveal a shift in the primary driver of migration. Unlike existing literature that emphasizes pro-rural motivations, the findings suggest that the pandemic triggered the initial move for many migrants. However, the experience of a better lifestyle in rural areas during the pandemic ultimately influenced them to stay.

Bu çalışma, COVID-19 pandemisi sırasında İran'da karşıt kentleşme olgusunu araştırıyor. İngilizce alanda var olan araştırmalar, karşıt kentleşmeyi kırsal yaşamı tercih etme, sınıf hedefleri ve demografik faktörler gibi bir dizi unsurun birleşimiyle tetiklenen bir olgu olarak ele alma eğilimindedir. Ancak, pandemi nedeniyle yaşanan küresel ekonomik durgunluk, özellikle gelişmekte olan ülkelerde karşıt kentleşmeyi anlamak için yeni bir bakış açısı sunuyor. Bu çalışma, hem ikincil veri analizini hem de İran'ın Urmiye ilçesindeki karşıt kentleşme göçmenleriyle derinlemesine mülakatları kullanıyor. Mülakatlar, göçün temel nedenindeki değişimi ortaya koyuyor. Var olan literatürün kırsal yaşamı tercih etme motivasyonlarını vurgulamasının aksine, bulgular pandeminin birçok göçmeni ilk etapta harekete geçirdiğini ancak pandemi sırasında kırsal alanlarda daha iyi bir yaşam deneyimi elde etmelerinin nihayetinde kalmalarına karar vermelerinde etkili olduğunu gösteriyor.